Mijn week in 500 woorden: week 21/2015

Hoewel ik graag over mijn werk schrijf, merk ik steeds vaker dat ik er simpelweg niet aan toe kom. Een foto of video lukt dan nog wel, maar een verhaaltje word steeds minder.
Daarom ga ik het maar eens anders proberen: een weekoverzicht. In ca 500 woorden en beeldmateriaal. Een weekoverzicht met wat ik mee maak, ook de privé-dingetjes. Over volleybal, over Frey, over ons aanstaande huwelijk. De moeite waard? Ach, dat oordeel laat ik lekker aan anderen 😉 En of het elke week gaat lukken? Ik doe mijn best!

Vandaag: week 21.

Ps: de 500 woorden gaan nu pas in! Lees verder

En dat is 11…

Sinds 2011 worden er overal in de gemeente Zaltbommel dorps- en wijkplatforms opgericht. Of -raden zo u wilt. Hoewel dit laatste niet helemaal een juiste benaming is, want dat zou suggereren dat het (in analogie met de gemeenteraad) een gekozen bestuur is. Deze platforms zijn uit de samenleving ontstaan, met als doel het “vergroten van de leefbaarheid in…[vul de naam van het dorp of de wijk maar in]”. Deze zin komt overigens uit de statuten 😉 Lees verder

Wie de ogen sluit voor het verleden, is blind voor de toekomst

Op 4 mei vonden er diverse herdenkingsbijeenkomsten plaats in de gemeente Zaltbommel. Ook in Nederhemert-Noord, waar ik namens de gemeente een korte toespraak mocht houden. In deze toespraak wordt vooral opgeroepen om de herinneringen levend te houden, opdat we nimmer zullen vergeten…

Dames en heren, jongens en meisjes,

Het is vandaag 4 mei 2015.
Vandaag 70 jaar geleden zijn we bevrijd en herdenken we de slachtoffers die daarbij gevallen zijn. Maar niet alleen hen gedenken wij.
Ook alle slachtoffers die na onze zeer gekoesterde bevrijding zijn gevallen tijdens oorlogsmissies in het buitenland gedenken wij.

Ieder jaar geeft het Nationaal Comité 4 en 5 mei een thema aan de herdenking. Dit jaar is het thema:
‘Wie de ogen sluit voor het verleden, is blind voor de toekomst’

Dit jaar vieren we dat het zeventig jaar geleden is dat wij bevrijdt zijn van de Duitse en Japanse onderdrukking. Maar tegelijkertijd lijkt de wereld in brand te staan, zijn oorlog en grootschalig geweld aan de orde van de dag. Vrijheid is dus nog steeds niet vanzelfsprekend.
Dat doet de vraag rijzen hoe we het verhaal van de verschrikkingen van de onderdrukking en de bezetting blijvend kunnen houden, en hoe ons oorlogsverleden zich verhoudt tot de actualiteit.

Onze opa’s en oma’s zijn er straks niet meer. Zij kunnen het ons dan niet meer vertellen.
Maar die herinnering is zo belangrijk om te blijven delen. Daarom besteden wij in onze gemeente dit jaar zoveel aandacht aan herdenken en vieren. Nu nog kunnen overlevenden hun verhalen vertellen. Een aantal van die verhalen staat in het bevrijdingsmagazine dat u hebt ontvangen. U kunt andere verhalen zien en horen bij de tentoonstelling in de Kloosterkapel in Zaltbommel.
Maar laat het daar niet bij blijven!

Onze vrijheid is zo enorm belangrijk. We mogen dat niet als vanzelfsprekend zien en moeten er voor blijven knokken. Wij allemaal, hier nu aanwezig of thuis moeten er voor zorgen dat de herinneringen levend blijven en dat iedereen beseft wat vrijheid is en hoe belangrijk dat is.

Afgelopen maandag, op Koningsdag ondertekenden onze Koning en Koningin in Dordrecht een vertaling van de Eerste Vrije Statenvergadering die plaats vond in 1572. Die vergadering was een belangrijke gebeurtenis die aan de basis lag van de onafhankelijke Republiek der Nederlanden, de voorloper van ons Nederland van nu. Kortgezegd staat hierin dat vrijheid en tolerantie de basiswaarden zijn die bij Nederland horen. Laten we dat met z’n allen ook uitdragen en daarvoor waken!

En daarom zijn wij nu, hier in Nederhemert. Vandaag gedenken we in Nederhemert alle burger- en militaire slachtoffers die in oorlogsgeweld zijn gevallen. Wij staan hier stil en gedenken:
– Matthijs Baks, in 1949 overleden nabij Sibolga, Sumatra.
– Aagje Bouman, in 1945 overleden in Aalst aan de gevolgen van een beschieting.
– Willem de Bree, in 1944 overleden in Nederhemert-Zuid
– Geertruida van de Werken-van Duijnen, in 1944 overleden aan de gevolgen van een granaatscherf en
– Antonie van Genderen, waar hij is overleden is niet bekend. Er wordt van uit gegaan dat hij ook in 1944 is overleden.

Zo meteen hoort u de Taptoe. Daarna nemen wij twee minuten stilte in acht om hen te gedenken die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid en hen die anderszins door oorlogsgeweld om het leven zijn gekomen. Na de 2 minuten stilte zingen wij het Wilhelmus en daarna heeft u de gelegenheid bloemen neer te leggen.