Het onzichtbare lijntje

Gisteren mocht een hond van zijn baasje Fros en mij volledig tureluurs en gek maken met zijn heen en weer ge-race, tegen me op staan en compleet ongecontroleerd gedrag. Want, zoals de eigenaar meldde, het is immers een losloopgebied. Klopt, maar dat is nog geen excuus om de hond ongeremd zijn eigen gang te laten gaan.

Deze man ken ik al best wel lang. Woont min of meer om de hoek, dus we komen elkaar regelmatig tegen. En altijd zeg ik hem vriendelijk gedag en hij zegt altijd vriendelijk gedag terug. Tot gisteren, toen veranderde er iets in zijn blik en stem.

Ik heb geleerd dat, als ik met een loslopende hond ergens wandel en ik zie een andere hond aangelijnd anderen, ik dan mijn hond ook even aanlijn. Of het minstens even vraag aan de naderende hondeneigenaar, of het wenselijk is dat ik mijn hond ook even aanlijn. Of ik nou in een losloopgebied loop of niet. De ander houdt zijn of haar hond immers niet voor niets aan de lijn. Toch? Misschien is de hond geblesseerd, net herstellend van een operatie of wellicht loops.

Fros is dus loops. Voor de eerste keer, dus ze vindt het allemaal al lastig genoeg. Daarbij komt ook nog eens dat het een super enthousiaste, vrolijke en ubersociale hond is: ze vind werkelijk waar íedereen leuk! Ze luistert geweldig, is reuze slim en vind het heerlijk om te trainen. Maar als ze andere honden ziet, dan luistert ze niet altijd even perfect. En dus loop ik met haar bijna altijd aan de lijn. Gewoon, dan hebben we altijd een connectie. En weet ik ook zeker dat er niets ongewenst gebeurd. Dat is in haar huidige staat nu al helemaal prettig 😉

Dat ze een gewild object is voor het gemiddelde reutje, dat is wel duidelijk. En voor ons reuze irritant om die hitsige reuen van ons lijf af te houden…

De hond van deze meneer is dus een reu. Jong, dat dan weer wel. Zo eentje die altijd met zijn tong op de grond loopt, na een ronde van 80 km in zijn mand uitgeput in zijn mand ploft om vervolgens bij het eerste signaal van de baas alweer hoopvol hijgend bij de deur staat om weer naar buiten te mogen.

En deze hond loopt altijd los in het park. Wat mij betreft prima hoor, maar dat vereist een aantal elementaire competenties. Van hond, maar vooral ook van de baas. Ten eerste moet de hond er aan toe zijn. Mijn stellige overtuiging is dat een hond pas gecontroleerd los kan lopen, als hij of zij goed aangelijnd kan lopen. Kan de hond dat nog niet, dan is los lopen vaak een vlucht voor de eigenaar omdat het uitlaten anders zo irritant is. Ten tweede is het ook wel fijn als de hond onder controle van zijn baas staat. Zodra de hondenriem afgaat (als hij die al überhaupt aan heeft…), dient het onzichtbare lijntje tussen baas en hond die leiding overnemen.

Maar bovenal vraagt het van de eigenaar dat hij of zij vooruit denkt en oog heeft voor de omgeving.

Dat onzichtbare lijntje ontbrak. En niet te zuinig ook. De hond racete heen weer, daagde Fros uit (die compleet gek werd, want die hormonen doen hun werk ook wel bij haar), vloog door de struiken van het park, sprong tegen me op en deed van alles. Behalve luisteren naar zijn roepende baas. Ik was inmiddels maar gehurkt gaan zitten om Fros enigszins te kalmeren, waarop ik de vraag van de lachende eigenaar kreeg “of ik al duizelig werd”. Dat werd ik inderdaad wel een beetje, maar antwoordde hem dat het misschien wat makkelijker zou zijn als hij zijn hond even aan zou lijnen. Ik heb nog nooit iemand zo snel in zijn gezicht zien verstarren. De aardige man, die ik altijd gedag zei en hij mij, keek me aan alsof ik hem alles misdaan had en beet me toe dat dit gewoon een losloopgebied is. En daarmee was voor hem de kous af. Ik wierp hem nog toe dat mijn hond loops is en dat dat dus best lastig is, maar hij liep al weg terwijl hij zijn hond bleef roepen. Deze was inmiddels ook al de gracht ingedoken en er weer uitgevlogen. Om erger te voorkomen pakte ik Fros maar op en liep de andere kant op. Natuurlijk kwam de enthousiaste en inmiddels drijfnatte hond me nog een stukje na. Na 30 meter gaf ie de moed / hoop toch maar op.

Het kostte Fros uiteindelijk slechts een minuutje om te herstellen en bij te komen. Daarna hebben we een heerlijke, relaxte wandeling samen gehad. Zonder loslopende honden tegen te komen, dat dan weer wel.

Wat mij zo frustreert is dat dit gedrag het voor zoveel goedwillende honden en eigenaren verpest. Het lijkt er soms / vaak op dat normen en waarden van hondeneigenaren compleet verdwijnen als ze in een losloopgebied zijn. Nogmaals, met de lijn gooit de hondeneigenaar zijn of haar verantwoording niet van zich af! Hou rekening met elkaar, zorg voor een goed opgevoede hond en als je iemand tegenkomt die je vriendelijke vraagt of je jouw hond ook even aan wil lijnen, doe dat dan even. Hij of zij heeft namelijk altijd een goede reden om dat te vragen; negeer die dan ook nooit en lach hem ook niet weg. Pas dan neem je je verantwoordelijkheid als hondeneigenaar niet te licht op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s